On October 20, 2026, Team from the Koh Thma Documentation Center comprising Vy Sitha, Vorn Bopha, and Chhum Ra made a home visit and interviewed six Khmer Rouge survivors (five women) in Chumnum Pol Village, Choam Ta Mao Commune, Memot District, Tboung Khmum Province. Below are the personal accounts of the survivors:
អ៊ុន ហ៊ីង៖ ខ្មែរក្រហមវាយរំពាត់ផ្តៅ និងបង្អត់អាហារ ដោយសារមិនបានទៅធ្វើការ
ឈ្មោះ អ៊ុន ហ៊ីង ភេទស្រី អាយុ ៥៨ឆ្នាំ មានស្រុកកំណើតនៅភូមិជំនុំពល ឃុំជាំតាម៉ៅ ស្រុកមេមត់ ខេត្តកំពង់ចាម បច្ចុប្បន្នរស់នៅភូមិជំនុំពល ឃុំជាំតាម៉ៅ ស្រុកមេមត់ ខេត្តត្បូងឃ្មុំ។ ឪពុកឈ្មោះ មី អ៊ុន (ស្លាប់បាន៣ឆ្នាំ ដោយសារជរា) ម្តាយឈ្មោះ អាត (ស្លាប់) ខ្ញុំមានបងប្អូនចំនួន៤នាក់(ស្រី៣នាក់) ខ្ញុំជាកូនទី២។ ខ្ញុំរៀបការជាមួយប្តីឈ្មោះ ជូរ មានកូនចំនួន២នាក់(ស្រី១នាក់)។
កាលពីកុមារខ្ញុំមិនបានរៀនសូត្រពេញលេញដូចក្មេងទូទៅទេ ខ្ញុំដឹងក្តីក្នុងសម័យសង្គ្រាម និងរបបខ្មែរក្រហម (១៩៧៥ -១៩៧៩)។ ពេលខ្មែរក្រហមឡើងកាន់អំណាច ខ្មែរក្រហមចូលមកប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិដាក់ជាសមូហភាព ខ្មែរក្រហមបង្កើតជាសហករណ៍ក្នុងភូមិជំនុំពល ឃុំជាំតាម៉ៅ ស្រុកមេមត់។ ខ្មែរក្រហមបន្តបង្កើតក្រុមកុមារ ក្រុមកងចល័ត កងពូៗ មីងៗ និងកងចាស់ៗមើលថែកុមារក្នុងភូមិ។
សហករណ៍ក្នុងភូមិមានគ្រូបង្រៀនម្នាក់ឈ្មោះ នាថ តែងតែប្រមូលកុមារចន្លោះពី១០ទៅ១៥នាក់ឱ្យចូលរៀនក្រោមដើមចាន់គីរី ប៉ុន្តែកុមារក្នុងសម័យខ្មែរក្រហមរៀនតិចជាងធ្វើការងារ។ ខ្ញុំនិងកុមារផ្សេងទៀតបានរៀនតែមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយថ្ងៃ ក្រៅពីនោះកុមារត្រូវចេញទៅវាលស្រែ ដកស្មៅស្រែ ដាក់ជីស្រូវ រួមទាំងកាប់ទន្ទ្រានខេត្ត រើសលាមកសត្វ លាមកមនុស្សទុកធ្វើជី។ នៅពេលនោះសំឡេងកញ្ចែតែងតែបន្លឺឡើងម៉ោង១១ព្រឹក ដើម្បីឱ្យកុមារក្នុងភូមិត្រៀមកាន់ចាន ស្លាបព្រាយកទៅបើករបបបាយ ឬបបរ ខ្ញុំកាន់ចានរត់ទៅបើកបាយលាយជាមួយផ្លែចេក ដោយឡែកម្តាយឪពុកខ្ញុំទៅធ្វើការឆ្ងាយពីភូមិទាល់ល្ងាច ទើបបានត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ។
ឆ្នាំ១៩៧៧ ខ្មែរក្រហមជម្លៀសគ្រួសារខ្ញុំនិងប្រជាជនផ្សេងទៀតចេញពីភូមិជំនុំពល ឃុំជាំតាម៉ៅ ឱ្យទៅរស់នៅភូមិស្រែស្រណុក ឃុំដំរីផុង ស្រុកឆ្លូង ខេត្តក្រចេះ ម្តាយនិងឪពុកខ្ញុំត្រូវខ្មែរក្រហមចាត់ឱ្យធ្វើជាកងចល័ត កាប់ព្រៃគាស់ដីស្រែ។ នៅខែវស្សាមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្មែរក្រហមបង្ខំឱ្យធ្វើការងារគ្មានថ្ងៃឈប់សម្រាក់ ឪពុកខ្ញុំចាត់ទៅភ្ជួរ រាស់ស្រែ ម្តាយខ្ញុំដកសំណាប ស្ទូងស្រូវ ជាមួយកងចល័តមកពីកន្លែងផ្សេងគ្នា ចំណែកខ្ញុំខ្មែរក្រហមចាត់តាំងឱ្យឃ្វាលក្របី បន្ទាប់ពីឈប់ភ្ជួរ រាល់ស្រែ។ ខ្ញុំខ្លាចព្រៃមិនហ៊ានដើរចេញឆ្ងាយពីក្មេងៗឃ្វាលក្របីដូចគ្នាទេ ដល់ព្រលប់នាំគ្នាដេញក្របីចូលក្រោល។
ឆ្នាំ១៩៧៨ ខ្មែរក្រហមឱ្យគ្រួសារខ្ញុំនិងប្រជាជនផ្សេងទៀតបន្តជម្លៀសចេញពីភូមិស្រែស្រណុល ដោយគ្មានយកស្រូវ អង្ករ សម្ភារមានតម្លៃទៅជាមួយ។ គ្រួសារខ្ញុំយកបានអង្ករមួយឪទឹនលាក់ក្នុងបង្វិចខោអាវ។ ខ្ញុំធ្វើដំណើរថ្មើរជើងពីរយប់ពីរថ្ងៃបានទៅដល់ភូមិវាលកន្សែង ឃុំកំពង់ដំរី ស្រុកឆ្លូង ខេត្តក្រចេះ ពេលទៅដល់ភ្លាមឪពុកខ្ញុំទៅកាប់កូនឈើតូចៗ និងកាប់ស្លឹកទ្រាំងធ្វើជារោងតូចមួយអាចជ្រកភ្លៀងបណ្តោះអាសន្ន។ ខ្ញុំត្រូវខ្មែរក្រហមបង្ខំឲ្យធ្វើការធ្ងន់ធ្ងរ គ្មានពេលឈប់សម្រាក ប៉ុន្តែរបបអាហារខ្លះខាត ក្នុងមួយថ្ងៃខ្ញុំទទួលបានបបរមួយកាប៉ុណ្ណោះ ទើបធ្វើឱ្យរាងកាយខ្ញុំស្គម គ្មានកម្លាំង រហូតធ្លាក់ខ្លួនឈឺមិនបានចេញទៅដកស្មៅស្រែដូចកុមារផ្សេងទៀត។ ឈ្មោះ ផៃ ជាប្រធានកងកុមារនៅភូមិវាលកន្សែង ឃុំកំពង់ដំរី ស្រុកឆ្លូង ប្រជុំស្រង់វត្តមានកុមារមកធ្វើការ ដោយឡែកឈ្មោះ អ៊ុន ហ៊ីង (ខ្ញុំ) មិនបានទៅធ្វើការ ដល់ម៉ោងបើកបបរខ្ញុំទៅបើកបបរនៅសហករណ៍ ប៉ុន្តែត្រូវឈ្មោះ ផៃ ចាប់វាយជាមួយរំពាត់ផ្តៅ និងបង្អត់អាហារមួយថ្ងៃ។ ប្រធានសហករណ៍ ផៃ និយាយទៅកាន់កងកុមារថា មនុស្សខ្ចិលធ្វើការងារ ពុតត្បុតជាឈឺ ដល់ពេលបានស៊ីចុកមកទទួលផល យើងធ្វើទារុណកម្មលើមិត្ត អ៊ុន ហ៊ីង ទុកជាគម្រូដល់មនុស្សក្រោយមិនឱ្យប្រព្រឹត្តិតាម។ បន្ទាប់ពី ផៃ ធ្វើទារុណកម្មរួច ខ្ញុំដើរទៅរោងតូចមួយរង់ចាំម្តាយត្រឡប់មកពីធ្វើការវិញ ដល់ព្រលប់បន្តិចម្តាយខ្ញុំមកដល់ឃើញសភាពខ្ញុំត្រូវរំពាត់ស្ទើពេញខ្លួន ម្តាយខ្ញុំយំឱបខ្ញុំ ហើយរត់ទៅរកថ្នាំមកលាបលើរបួស។ ម្តាយខ្ញុំសួរថា ឈឺទេកូន? អ្នកណាធ្វើអ្វីកូន? ខ្ញុំបានរៀបរាប់ប្រាប់ម្តាយតាមដំណើររឿង ទឹកមុខម្តាយស្រពោនក្រៀម បានត្រឹមអាណិតតែមិនអាចធ្វើអ្វីប្រធានសហករណ៍បាន។ ម្តាយខ្ញុំលើកទឹកចិត្តឱ្យទ្រាំបន្តិច មិនយូរទេយើងនឹងចាកចេញពីកន្លែងនេះ។ រយៈពេលប្រហែលមួយសប្តាហ៍ក្រោយមករបួសខ្ញុំបានធូរស្រាល ហើយអាចទៅធ្វើការដូចមុន។
ខ្មែរក្រហមបង្ខំឱ្យប្រជាជនចាក់ចេញឱ្យឆាប់រហ័សកងទ័ពវៀតណាមវាយបុកខ្លាំង ធ្វើឱ្យយោធាខ្មែរក្រហមក្រហមមិនអាចទប់ជាមួយកងទ័ពវៀតណាមជាប់។ ខ្មែរក្រហមជម្លៀសដល់ឃុំកំពង់គរ ស្រុកព្រែកប្រសព្វ ខេត្តក្រចេះ បានចំនួនពីរថ្ងៃ យោធាខ្មែរក្រហមបាក់ទ័ពរត់គេចបាត់អស់ ខ្ញុំធ្វើដំណើរត្រឡប់មកភូមិកំណើតវិញ ដើរតាមផ្លូវដល់ភូមិប្រមា ឃុំដំរំផុង កងទ័ព០៩ បានចែកស្រូវឲ្យប្រជាជនក្នុងម្នាក់ៗពីរប៉ោត។ ខ្ញុំត្រឡប់មកដល់ភូមិកំណើតវិញ ស្រូវពីរប៉ោងនេះ មួយឡែកទុកហូប និងទុកធ្វើជូព។
Un Hing: Whipped with Rattan and Starved for Missing Work
My name is Oun Hing, female, 58 years old. I was born in Chumnum Pol Village, Choam Ta Mao Commune, Memot District, Kampong Cham Province (now Tboung Khmum Province), where I currently reside. My father, My Un, passed away three years ago due to old age, and my mother, At, is also deceased. I have four siblings (three girls), and I am the second child. I married my husband, Chhour, and have two children (one daughter).
During my childhood, I did not receive a proper education like ordinary children. I grew up during the war and the Khmer Rouge regime. After the Khmer Rouge came to power in 1975, the Khmer Rouge seized private property to place under collectivism and established a cooperative in Chumnum Pol Village. They organized the population into children’s units, mobile youth units, adult units, and units of elders assigned to supervise the children.
The village cooperative had a teacher named Neath who gathered 10 to 15 children for lessons beneath a rain tree (samanea saman). However, children under the Khmer Rouge worked far more than they studied. My peers and I studied for only an hour a day. The rest of the time, we were sent to rice paddies to weed, apply fertilizer, clear dense brush, and collect animal and human feces for manure. Around 11:00 AM, a whistle blew signaling the children to grab plates and spoons to collect rice or porridge. I would run with my dish to receive rice mixed with bananas, while my parents worked far outside the village and only returned home late in the evening.
In 1977, the Khmer Rouge evacuated my family and other villagers from Chumnum Pol Village to Sre Sranok Village, Damrei Phong Commune, Chhloung District, Kratie Province. My parents were assigned to mobile labor units to clear forestland for farming. During the rainy season, the Khmer Rouge forced people to work without rest. My father plowed and harrowed the paddies, while my mother uprooted seedlings and transplanted rice alongside mobile units from other regions. I was assigned to tend water buffaloes after the plowing finished. Terrified of the dense jungle, I stayed close to the other herd children, driving the buffaloes back into their pen at dusk.
In 1978, the Khmer Rouge forced our family and other villagers to evacuate Sre Sranok Village, barring us from bringing rice, grain, or valuables. My family managed to conceal a single clay pot of rice inside a bundle of clothing. We marched on foot for two days and two nights to Veal Kansaeng Village, Kampong Damrei Commune, Chhloung District, Kratie Province. Upon arrival, my father cut saplings and gathered traing (corypha) leaves to build a small makeshift shelter against the rain.
I was forced to perform grueling labor without rest. Food was severely restricted; receiving merely one ladle of porridge per day left me emaciated, weak, and eventually so sick that I could not weed the fields with the other children. Phai, the chief of the children’s unit in Veal Kansaeng Village, conducted roll call for morning labor. Noticing my absence, he waited until porridge distribution time, where he seized me, beat me with a rattan cane, and starved me for an entire day. Unit Chief Phai declared to the gathered children: “This person is lazy and faking sickness, yet shows up to consume rations when it is time to eat. We punish comrade Un Hing as an example so others will not follow suit.”
After the torture, I limped back to the shelter to await my mother. Returning at dusk, she broke into tears when she saw my body covered in welted wounds. She hugged me and searched for herbal medicine to soothe the cuts, asking, “Does it hurt, my child? Who did this to you?” I recounted the story. Her face fell with grief and helplessness, unable to confront the cooperative chief. She comforted me, urging me to endure just a little longer because we would leave soon. Roughly a week later, my injuries subsided, and I returned to manual labor.
As Vietnamese forces launched an offensive, the Khmer Rouge retreated in disarray and rushed to evacuate the population. Two days after we reached Kampong Kor Commune in Prek Prasab District, Kratie Province, the Khmer Rouge military collapsed and fled. I began walking back to my homeland. Reaching Prama Village, Damrei Phong Commune, The Uprissing soldiers called 09 military distributed two paot (tin cans) of unhusked rice per person. Returning home, I used part of that rice for daily food and kept the rest as seed grain for cultivation.
By Chham Ra
Koh Thma Documentaton Center
Text and Photos by Chham Ra, Vy Sitha, and Vorn Bopha
Documentation Center of Cambodia Archives
October 20, 2026