ជាកុមារភាពក្នុងរបបខ្មែរក្រហម និងវីរៈកងទ័ពនាពេលបច្ចុប្បន្ន
ស្រ៊ី ស្រ៊ឹក លះបង់ជីវិត និងពេលវេលាដើម្បីការពារទឹកដី
របាយការណ៍ខ្លី ស្តីពីជំនួបរវាង ផេង ពង្សរ៉ាស៊ី និង ស្រ៊ី ស្រ៊ឹក វីរៈកងទ័ពជួរមុខកម្ពុជា
២៥ សីហា ២០២៥
ក្នុងដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ខេត្តតាកែវនៅព្រឹកព្រលឹមថ្ងៃទី២៥ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៥ ខ្ញុំបានរួមដំណើរជាមួយលោក សំរិទ្ធ វីរៈ ប្រធានរដ្ឋបាល និងវេជ្ជបណ្ឌិតនៅមន្ទីរពេទ្យស្រុកបាទី ខេត្តតាកែវ ដើម្បីទៅជួបជាមួយព្រិន្ទបាល ស្រ៊ី ស្រ៊ឹក ជាវីរៈកងទ័ពជួរមុខកម្ពុជាប្រចាំនៅសមរភូមិជប់គគីរ ដែលទើបតែបានវិល ត្រឡប់មកពីសមរភូមិមុខជប់គគីរ ស្រុកបន្ទាយអំពិល ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។
ព្រិន្ទបាល ស្រ៊ី ស្រ៊ឹក គឺជាកងទ័ពប្រចាំកងអនុសេនាតូចលេខ១ កងអនុសេនាធំលេខ១ ផ្នែកសឹករងបន្ទាយអំពិល ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។ គាត់មានតួនាទីយាមកាមបន្ទាយ និងថែរក្សាសុវត្ថិភាពព្រំដែនក្នុងពេលគ្មានសង្គ្រាម។ ក្នុងជម្លោះប្រដាប់អាវុធនៅតាមបណ្តោយព្រំដែនពីថ្ងៃទី២៤ដល់២៨ ខែកក្កដា ថ្មីៗនេះ ស្រ៊ឹក បានបែកពីប្រពន្ធកូន ដើម្បីចូលប្រយុទ្ធក្នុងសមរភូមិ។ ប្រពន្ធ និងកូនទាំងពីរនាក់របស់គាត់ បានចេញដំណើរពីបន្ទាយឆ្ពោះទៅរកទីកន្លែងសុវត្ថិភាពតាមការប្រកាសឱ្យចាកចេញអាជ្ញាធរ។ ស្រ៊ីក មិនដែលបានទាក់ទងជាមួយប្រពន្ធកូនឡើយតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលគាត់បានចូលរួមក្នុងសមរភូមិ។ ទូរសព្ទរបស់គាត់ ត្រូវមេបញ្ជាការប្រាប់ឱ្យដោះថ្ម ដោះស៊ីម និងរក្សាទុកក្នុងបន្ទាយ។ នៅក្នុងការប្រយុទ្ធគ្នាថ្ងៃដំបូង គឺថ្ងៃទី២៤ ខែកក្កដា ស្រ៊ឹក បានប្រាប់ថា គាត់និងយុទ្ធមិត្តឯទៀតមិនទទួលបញ្ជាឱ្យផ្ទុះអាវុធឡើយ ព្រោះយោធាថៃបានផ្តោតការប្រយុទ្ធរបស់ខ្លួននៅត្រឹមតំបន់ប្រាសាទតាមាន់។ ប្រហែលកន្លះម៉ោងក្រោយមក ភាគីថៃ បានបាញ់ផ្លោងចូលមកខាងសមរភូមិជប់គគីរ។ «ពេលដែលសៀមវាបាញ់ផ្លោងចូលមក ដំបូងមេខ្ញុំចេញបញ្ជាហាមមិនឱ្យផ្ទុះអាវុធទេ។ ប្រហែលមួយម៉ោងក្រោយមក ខ្ញុំបានទទួលបទបញ្ជាឱ្យបាញ់តបតទៅវិញដើម្បីការពារខ្លួន។ ថ្ងៃទី២៥ និង២៦ សង្គ្រាមក៏មិនសូវខ្លាំងដែរនៅសមរភូមិជប់គគីរ ប៉ុន្តែចាប់ពីថ្ងៃទី២៧មក គឺខ្លាំងតែម្តង។ ពួកថៃវាប្រើប្រាស់អាវុធគ្រប់ប្រភេទ ទាំងអាវុធធន់ធំ និងថ្នាំពុល បាញ់ស្រោចមកលើកងទ័ពយើង»។ ស្រ៊ឹក បានបន្តថា ជួនកាលគាត់ពួនសំងំនៅក្នុងលេណដ្ឋានជាមួយយុទ្ធមិត្តម្នាក់ទៀត ហើយជួនកាលគាត់បានបាញ់តបតយ៉ាងសកម្ម។ ក្នុងពេលប្រយុទ្ធ ស្រ៊ឹក ប្រើប្រាស់កាំភ្លើងពីរប្រភេទគឺ អ៊ែរផ្កា ឬកាំភ្លើងយន្ត ឬកាំភ្លើងបង់ត្រឡោក និងកាំភ្លើង១២ក្បៀស។ ស្រ៊ឹក មិនមានរងរបួសដោយសារការប្រយុទ្ធក្នុងរយៈពេល៥ថ្ងៃ៥យប់នេះទេ។ ប៉ុន្តែគាត់បានដឹងថា គាត់បានពុលថ្នាំដែលយោធាថៃបានបាញ់ទម្លាក់ពីលើអាកាសក្នុងពេលសង្គ្រាមជិតបញ្ចប់។ «ខ្ញុំដឹងខ្លួនថា ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវថ្នាំពុលរបស់ថៃហើយ ព្រោះខ្ញុំធំក្លិនថ្នាំ និងថប់ដង្ហើមខ្លាំងទៅៗ។ មិត្តរបស់ខ្ញុំដែលនៅក្នុងលេណដ្ឋានជាមួយខ្ញុំ មានសភាពធ្ងន់ធ្ងរជាងខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងខ្លួនថាខ្ញុំពុលថ្នាំ ខ្ញុំហូបមើមខ្ទឹមស៣កំពិស និងទឹកក្រូចឆ្មារច្របាច់លាយស្ករសមួយកែវ ដែលខ្ញុំបានដាក់តាមវ៉ាលីរបស់ខ្ញុំរហូត។ ខ្ញុំបានធូរស្រាលបន្ទាប់ពីហូបរួច»។ ឆ្លើយនឹងសំណួរថា តើហេតុអ្វីបានជាដឹងថាមានការបាញ់ថ្នាំពុល? ស្រ៊ឹក បានប្រាប់ដូច្នេះថា «យើងមើលមិនឃើញនឹងភ្នែកទេ។ ប៉ុន្តែយើងដឹងថាមានថ្នាំពុល ដោយសារតែយើងដកដង្ហើមទៅធំក្លិនថ្នាំពុលនៅជាប់ច្រមុះ ហើយក្លិនថ្នាំពុលនេះ កើតឡើងនៅពេលល្ងាច ជាពិសេសនៅពេលមេឃងងិតជិតភ្លៀង»។ សំណួរមួយទៀតដែលបានសួរទៅ ស្រ៊ឹក គឺ ហេតុអ្វីបានជាមានការរៀបចំខ្ទឹមស ស្ករស និងក្រូចឆ្មារទុកជាមុនដើម្បីការពារថ្នាំពុល។ ស្រ៊ឹក បានឆ្លើយថា ការត្រៀមខ្លួនចូលក្នុងសមរភូមិ គឺត្រូវតែរៀបចំឱ្យគ្រប់ជ្រុងជ្រោយដើម្បីការពារខ្លួនពីសត្រូវ និងអាយុជីវិត។
នៅពេលសង្គ្រាមបានបញ្ចប់ទៅ ស្រ៊ឹក បានសុំច្បាប់មេបញ្ជាការរបស់ខ្លួនមកស្រុកកំណើត ដើម្បីព្យាបាលជំងឺប្រចាំកាយរបស់គាត់។ ស្រ៊ឹក បានមកដល់ភ្នំពេញនៅថ្ងៃទី២៣ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៥។ មកដល់ភ្នំពេញ ស្រ៊ឹក បានទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យមិត្តភាពខ្មែរ-សូវៀត ដើម្បីពិនិត្យសុខភាព និងទទួលថ្នាំព្យាបាលជំងឺ។ វេជ្ជបណ្ឌិតបានពិនិត្យ ស្រ៊ឹក និងបានរកឃើញថាគាត់មានជំងឺរលាកសាច់ច្រមុះ, ពកឆ្អឹងក្បាលប៉ែកខាងឆ្វេង, ស្ពឹកដៃជើង និងចង្កេះ, ក្រពះពោះវៀន, ឈឺក្បាលជាប្រចាំ, និងលើសឈាម។ វេជ្ជបណ្ឌិត បានប្រគល់ថ្នាំជាច្រើនប្រភេទមកឱ្យ ស្រ៊ឹក ដើម្បីលេបជាប្រចាំជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ស្រ៊ឹក បានប្រាប់ថា គាត់មានជំងឺក្រពះពោះវៀន លើសសម្ពាធឈាម និងឈឺក្បាលជាប្រចាំ អស់រយៈពេលជាង១០ឆ្នាំកន្លងមកហើយ។ គាត់តែងតែដើររកទិញថ្នាំលេបនៅជុំវិញបន្ទាយដែលគាត់ស្នាក់នៅ។ មុនប៉ុន្មានថ្ងៃនៃការប្រយុទ្ធគ្នារវាងកងទ័ពឈ្លានពានថៃ និងកងទ័ពកម្ពុជា ស្រ៊ឹក ធ្លាប់បានស្នើសុំច្បាប់មេបញ្ជាការមកព្យាបាលជំងឺនៅស្រុកកំណើតម្តងរួចហើយ ព្រោះអការៈជំងឺរបស់គាត់កាន់តែលំបាកទៅៗ។ ប៉ុន្តែក្រោយមក គាត់ក៏បានសម្រេចចិត្តមិនធ្វើដំណើរមកស្រុកកំណើតវិញទេ ដោយមូលហេតុថា គាត់សង្កេតឃើញមានហេតុការណ៍មិនប្រក្រតីកើតឡើងនៅតាមជួរបន្ទាត់ព្រំដែន។ គាត់បានចូលរួមប្រយុទ្ធពេញ៥ថ្ងៃ៥យប់ ដោយមិនត្អូញត្អែរ។ ស្រ៊ឹក បាននិយាយថា ទោះបីជាគាត់ឈឺក្នុងពេលប្រយុទ្ធក៏ដោយ ក៏គាត់នៅតែផ្ចង់អារម្មណ៍បានល្អដើម្បីប្រយុទ្ធការពារទឹកដី។
បន្ទាប់ពីឃ្លាតឆ្ងាយពីស្រុកកំណើតជាច្រើនឆ្នាំ នៅថ្ងៃទី២៣ ខែសីហា ស្រ៊ឹក បានមកដល់ស្រុកកំណើតវិញ នៅភូមិរំចេក ឃុំត្នោត ស្រុកបាទី ខេត្តតាកែវ ជាមួយនឹងប្រពន្ធ កូនពីរនាក់។ ស្រ៊ឹក បានយូរស្បោងថ្នាំពេទ្យពីរស្បោងពីមន្ទីរពេទ្យមិត្តភាពខ្មែរ-សូវៀត ជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់ឯកសណ្ឋានកងទ័ព ដើរសំដៅចូលក្នុងបរិវេណផ្ទះ។ អាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន ប្រជាពលរដ្ឋ និងមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលប្រចាំស្រុកបាទី បានមកកាន់ផ្ទះ ស្រ៊ឹក ដើម្បីសួរសុខទុក្ខ។ ស្រ៊ឹក បានប្រាប់ថា គាត់ទទួលបានច្បាប់ឈប់សម្រាកមួយសប្តាហ៍ ហើយគាត់នឹងវិលត្រឡប់ទៅកាន់សមរភូមិវិញ នៅពីរបីថ្ងៃខាងមុខ។ ស្រ៊ឹក បាននិយាយប្រាប់ទៀតថា គាត់មិនអាចនៅយូរបានទេ ព្រោះសង្គ្រាមមិនដឹងកើតឡើងទៀតនៅពេលណាឡើយ។
កើតនៅឆ្នាំ១៩៧៣ ស្រ៊ឹក គឺជាកុមារភាពក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។ គាត់មិនបានចងចាំអ្វីទេពីជីវិតគាត់ឆ្លងកាត់របបខ្មែរក្រហម។ ជីវិតជាយុវវ័យនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៨០ គាត់បានចូលបម្រើកងទ័ព ហើយត្រូវចាកចេញពីស្រុកកំណើត។ ឆ្នាំនេះ ស្រ៊ឹក មានអាយុ៥២ឆ្នាំ។ ភាគច្រើននៃជីវិតរបស់ ស្រ៊ឹក គឺរស់នៅតាមបណ្តោយព្រំដែន ក្នុងនាមជាវីរៈកងទ័ពជួរមុខ មានតួនាទីការពាទឹកដីកម្ពុជា ពីការឈ្លានពានរបស់ប្រទេសជិតខាង។
Full report