Promoting Democracy and Good Governance: through Youth Leadership in Volunteer Civil Action: Khmer Rouge Survivor’s Unforgettable Life Story (Part 4)

[សប្តាហ៍ទី៤ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៦]
អត្ថបទខាងក្រោម ជាសំណេររបស់យុវជនស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជា បន្ទាប់ពីអ្នកទាំងនោះបានជួបសម្ភាស និងសំណេះសំណាលជាមួយអ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហមដែលស្ថិតនៅក្នុងភូមិឃុំរបស់ខ្លួន។ ស្នាដៃទាំងនេះ គឺជាលទ្ធផលសកម្មភាពមួយនៃគម្រោងស្តីពី ការលើកកម្ពស់លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ និងអភិបាលកិច្ចល្អ តាមរយៈភាពជាអ្នកដឹកនាំរបស់យុវជនស្ម័គ្រចិត្តក្នុងសកម្មភាពសង្គម។ រាល់អត្ថបទខាងក្រោម​ ចម្លងចេញពីកម្រងសំណួរដោយ ថុន ស្រីពេជ្រ, ជីម សុខគា និង ធឹប ស្រីនិច្ច និងស្ថិតក្រោមការកែសម្រួលអក្ខរាវិរុទ្ធ និងឃ្លោងឃ្លារដោយ ដារ៉ារដ្ឋ មេត្តា និង ផេង ពង្សរ៉ាស៊ី។

អត្ថបទខ្លីៗទាំំងនេះ ពុំមែនជាអត្ថបទដែលរៀបរាប់គ្រប់ជ្រុងជ្រោយពីជីវប្រវត្តិ និងបទពិសោធន៍ពេញលេញរបស់អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហមឡើយ ប៉ុន្តែវាគ្រាន់តែជាអត្ថបទរៀបរាប់ដោយសង្ខេបពី «រឿងរ៉ាវជីវិតរបស់អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម ដែលចងចាំជាងគេ និងមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងឆាកជីវិតរបស់គាត់»។

អត្ថបទទាំងនេះ ត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយតាមរយៈបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គមហ្វេសប៊ុករបស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា មានឈ្មោះជាភាសាអង់គ្លេស Genocide Education in cambodia ជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅលើទំព័រហ្វេសប៊ុក គេហទំព័រ និងបណ្តាញព័ត៌មានរបស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា ដូចជាទស្សនាវដ្តីស្វែងរកការពិត​ និងសារព័ត៌មាន ឌីញូ។

WEEK 4 – MARCH 2026
The following texts were written by Cambodian youth volunteers after they interviewed and conversed with Khmer Rouge survivors living within their own villages and communes. These works are the result of activities under the project titled “Promoting Democracy and Good Governance through Youth Leadership in Volunteers Civil Action.” All articles below were transcribed from questionnaires by Thon Sreypich, Chim Sokhea, and Thib Sreynich, and were edited for spelling and phrasing by Dararoth Meta and Pheng Pong-Rasy.

These short pieces of writing do not provide a comprehensive biography or a full account of the survivors’ experiences under the Khmer Rouge regime. Instead, they are brief narratives of the “stories from the lives of Khmer Rouge survivors that they remember most vividly and can never forget.”

These articles are published daily via the Documentation Center of Cambodia’s (DC-Cam) Facebook page, titled “Genocide Education in Cambodia,” as well as on its website and other media outlets, including Searching for the Truth magazine and The D-news.

[English below]
ស៊ុន សាវី ៖ ខ្ញុំបាត់បង់សមាជិគ្រួសារទាំងអស់ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម
ខ្ញុំឈ្មោះ ស៊ុន សាវី អាយុ ៥៦ ឆ្នាំ បច្ចុប្បន្នរស់នៅភូមិក្រាំងទ្រា ឃុំព្រះពុទ្ធ ស្រុកកណ្ដាលស្ទឹង ខេត្ដកណ្ដាល។ បច្ចុប្បន្នេះ គ្រួសាររបស់ខ្ញុំមានកូនចំនួន៣នាក់ (ស្រីម្នាក់ ប្រុសពីរនាក់)។ ប្ដីរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ សៅ សាម៉េត អាយុ ៦០ ឆ្នាំ គាត់គឺជាជនពិការភ្នែកម្ខាង និងមានមុខរបរជាជាងប៉ះកង់ ដើម្បីរកចំណូលចិញ្ចឹមគ្រួសារ ចំណែកខ្ញុំវិញមានមុខរបរធ្វើស្រែ និងមើលថែផ្ទះសម្បែង។

នៅមុនរបបខ្មែរក្រហម ខ្ញុំនៅជាកុមារតូចឡើយ។ លុះដល់របបនោះឈានចូលមកដល់ អង្គការបានចាត់តាំងឱ្យខ្ញុំចូលនៅក្នុងកងកុមារ។ រាល់ពេលរំឭកពីរឿងរ៉ាវក្នុងរបបខ្មែរក្រហម ខ្ញុំតែងតែចងចាំមិនភ្លេចនូវការបាត់បង់សមាជិកគ្រួសារទាំងអស់ ដែលវាគឺជាការឈឺចាប់ដ៏ធំធេងបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ ទោះបីកាលនោះខ្ញុំនៅក្មេង ប៉ុន្តែរូបភាពនៃការបាត់បង់ឪពុកម្តាយ ជីដូនជីតា និងបងប្អូនបង្កើត នៅតែដិតជាប់ក្នុងចិត្តជានិច្ច។

នៅគ្រានោះ គ្រួសាររបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យជម្លៀសចេញពីភូមិកំណើត។ ដោយសារតែភាពអត់ឃ្លានខ្លាំងពេក ម្ដាយរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ សាក់ បានទៅលួចបេះដំណាំរបស់អង្គការ។ នៅពេលដឹងរឿងនេះ អង្គការបាននាំម្ដាយរបស់ខ្ញុំបណ្តើរចេញទៅកាន់ចម្ការស្ងាត់មួយដែលនៅឆ្ងាយពីផ្ទះ។ គាត់បាត់ដំណឹងអស់មួយយប់ រហូតទាល់តែព្រឹកឡើង ទើបមានអ្នកភូមិម្នាក់មកប្រាប់ពុកខ្ញុំឱ្យទៅមើលម៉ែនៅក្នុងព្រៃ។ ពេលនោះ ពុក បងប្អូន និងរូបខ្ញុំ បានរូតរះរត់ទៅរកម៉ែ ក៏ទាន់ដង្ហើមចុងក្រោយរបស់គាត់។ ម៉ែត្រូវពួកខ្មែរក្រហមកាប់រយះក្បាលផ្នែកខាងស្ដាំ ហើយដេកក្នុងថ្លុកឈាមពេញមួយយប់។ មុននឹងដាច់ខ្យល់ស្លាប់ចោលពួកយើង ម៉ែបានផ្ដាំផ្ញើពុកជាចុងក្រោយថា សូមឱ្យជួយមើលថែកូនៗឱ្យបានល្អជំនួសគាត់ផង។

ក្រោយពីម៉ែស្លាប់ទៅ ប្អូនពៅរបស់ខ្ញុំដែលនៅជាទារក គ្មានទឹកដោះបៅក៏បានស្លាប់តាមម៉ែទៅដែរ។ ពុក គឺជាអ្នកមើលថែពួកយើង។ រាល់ថ្ងៃ ពុកតែងតែផ្ញើពួកយើងទុកនៅសហករណ៍ដើម្បីគាត់ចេញទៅធ្វើការតាមវាលស្រែ រហូតដល់ល្ងាចទើបគាត់មកទទួលពួកយើងវិញ។ ប៉ុន្តែមានថ្ងៃមួយ ពុកបានបាត់ខ្លួនលែងត្រឡប់មកវិញជារៀងរហូត។ អ្នកភូមិប្រាប់ខ្ញុំថា ពុកត្រូវបាននារីជាកងឈ្លបម្នាក់នាំខ្លួនចេញទៅ។ គ្រាន់តែឮដំណឹងនេះ បងប្អូនខ្ញុំទាំងអស់លែងមានសង្ឃឹមថានឹងបានជួបពុកទៀតហើយ។ មិនយូរប៉ុន្មាន យាយរបស់ខ្ញុំក៏បានស្លាប់ដោយសារជំងឺ ចំណែកបងប្រុសរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ ថា បានស្លាប់ដោយសារពស់ចឹក ហើយបងប្អូនឯទៀតក៏បានស្លាប់ជាបន្តបន្ទាប់ដោយសារភាពអត់ឃ្លាន។

រាល់ពេលនឹកឃើញដល់បទពិសោធន៍ទាំងនេះ ខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច សោកសៅ និងគុំកួនចំពោះទង្វើអមនុស្សធម៌ទាំងនោះ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យក្មេងៗជំនាន់ក្រោយចងចាំប្រវត្តិសាស្ត្រដែលខ្ញុំធ្លាប់ឆ្លងកាត់ ចង់ឱ្យពួកគេដឹងពីភាពសាហាវយង់ឃ្នង និងទុក្ខវេទនា ដើម្បីរួមគ្នាការពារកុំឱ្យរបបបែបនេះកើតមានឡើងវិញសារជាថ្មី។

ចំពោះបញ្ហាព្រំដែន ខ្ញុំមិនមានកូនចៅចូលបម្រើកងទ័ពទេ ហើយក៏មិនបានដឹងស៊ីជម្រៅពីការបិទច្រកព្រំដែនដោយយោធាថៃដែរ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែឮអ្នកភូមិនិយាយតៗគ្នាថា កងទ័ពខ្មែរត្រូវបានយោធាថៃចាប់ឃុំខ្លួន ហើយខាងកម្ពុជាបានទាមទារឱ្យមានការដោះលែងវីរកងទ័ពយើងត្រឡប់មកវិញ។ ចំពោះការប៉ះទង្គិចគ្នារវាងកងទ័ពខ្មែរ និងយោធាថៃ កាលពីថ្ងៃទី២៤ ដល់ ២៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៥ កន្លងទៅ គឺមិនបានប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍ ឬជីវភាពគ្រួសាររបស់ខ្ញុំឡើយ។

សម្ភាស និងសង្ខេបដោយ  សេង ចាន់រតនា យុវជនស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជាមកពីខេត្តកណ្តាល ក្នុងគម្រោងស្តីពី «ការលើកកម្ពស់លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ និងអភិបាលកិច្ចល្អ តាមរយៈភាពជាអ្នកដឹកនាំរបស់យុវជនស្ម័គ្រចិត្តក្នុងសកម្មភាពសង្គម នៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា។ កិច្ចសម្ភាស ធ្វើឡើងនៅភូមិក្រាំងទ្រា ឃុំព្រះពុទ្ធ ស្រុកកណ្ដាលស្ទឹង ខេត្ដកណ្ដាល នាថ្ងៃទី២៦ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៥។ សម្រួលឃ្លោងឃ្លារ និងអក្ខរាវិរុទ្ធដោយ ដារ៉ារដ្ឋ មេត្តា និង ផេង ពង្សរ៉ាស៊ី។

Sun Savy: I lost all my family members during the Khmer Rouge regime

My name is Sun Savy, and I am 56 years old. I live in Krang Trea Village, Preah Puth Commune, Kandal Stueng District, Kandal Province. I have three children—one daughter and two sons. My husband, 60-year-old Sao Samet, is blind in his left eye. He works as a bicycle repairman to support our family, while I work as a rice farmer and take care of our home.

I was a small child before the Khmer Rouge regime. When the regime began, the Angkar assigned me to the children’s unit. Whenever I recall those times, I can never forget the loss of my entire family—it is the greatest pain of my life. Even though I was young then, the images of losing my parents, grandparents, and siblings remain permanently etched in my mind.

During that period, my family was forced to evacuate our home village. Driven by extreme hunger, my mother, Sakk, stole crops belonging to the Angkar. When they found out, they arrested her and took her to a remote forest far from our home. She was missing for an entire night. The following morning, a villager came to our house and told my father to go look for her in the forest.

My father, my siblings, and I rushed to find her, reaching her just as she was taking her final breaths. The Khmer Rouge had struck her on the right side of her head, and she had been lying in a pool of blood all night. Before she passed away and left us, her final words to my father were a plea for him to take good care of their children in her stead.

After my mother died, my youngest sibling—still an infant—died shortly after due to a lack of breast milk. My father became our sole caretaker. Every day, he would leave us at the cooperative to work in the rice fields, returning to collect us in the evening.

But one day, my father disappeared and never returned. Villagers told me that a female Khmer Rouge militia member took him away. Upon hearing this, my siblings and I lost all hope of ever seeing him again. Not long after, my grandmother died of illness, my older brother, Tha, died from a snake bite, and my other siblings passed away one by one from starvation.

Whenever I remember these experiences, I still feel fear, sadness, and resentment toward those inhuman acts. I want the younger generation to remember the history I lived through; I want them to know the cruelty and suffering so we can work together to prevent such a regime from ever happening again.

Regarding the border issues, none of my children serve in the military, and I do not have deep knowledge regarding the closure of the border by the Thai military. I have only heard rumors among villagers that Cambodian soldiers were detained by the Thai military and that Cambodia demanded the release of our heroic troops. Regarding the clashes between Cambodian and Thai forces from July 24 to 28, 2025, it did not affect my emotions or my family’s livelihood.

Interviewed and summarized by: Seng Chanratana, a Cambodian Youth Volunteer from Kandal Province, under the project “Promoting Democracy and Good Governance through Youth Leadership in Volunteer Civil Action” of the Documentation Center of Cambodia (DC-Cam). The interview took place in Krang Trea Village, Preah Puth Commune, Kandal Stung District, Kandal Province, on October 26, 2025. Edited and revised by Dararoth Meta and Pheng Pong-Rasy.

[English below]
ចាន់ យឿន៖ ខ្មែរក្រហមបង្អត់បាយឪពុកម្តាយខ្ញុំពីរដង ដោយសារតែខ្ញុំ

ចាន់ យឿន ជាស្ត្រីមេម៉ាយ ចិញ្ចឹមកូន៤នាក់ក្នុងបន្ទុកនាពេលបច្ចុប្បន្ន។ គាត់គឺជាកសិករ មានវ័យ៥៥ឆ្នាំ រស់នៅភូមិថ្មកែវ ឃុំត្រាំកក់ ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។ កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន កូនរបស់គាត់ ម្នាក់បានស្លាប់បាត់បង់ជីវិតដោយសារតែគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម យឿន ធ្វើការនៅក្នុងកុមារ មានភារកិច្ចដើររើសអាចម៍គោយកមកធ្វើជីដាក់ស្រែ។ ស្ថិតក្នុងវ័យជាង៥ឆ្នាំ យឿន មិនបានដឹងអ្វីច្រើនទេ ក្រៅតែពីការងារជាក្មេងរើសអាចម៍គោ និងធ្វើឱ្យឪពុកម្តាយត្រូវខ្មែរក្រហមបង្អត់បាយដោយសារតែខ្លួន។ អស់រយៈពេល៤៦ឆ្នាំក្រោយរបបខ្មែរក្រហម យឿន នៅតែចងចាំមិនភ្លេចឡើយពី ទង្វើរបស់ខ្លួនដែលនាំឱ្យឪពុកម្តាយលំបាកអត់អាហារ ដោយសារតែភាពស្រេកឃ្លានរបស់គាត់ និងមិនស្តាប់បញ្ជាអង្គការ។ ក្នុងជំនួបមួយជាមួយយុវជនស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជានៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា យឿន បានរៀបរាប់ពីការចងចាំរបស់ខ្លួនដូច្នេះថា៖

«កាលនោះខ្ញុំនៅតូចណាស់។ ខ្ញុំត្រូវគេយកទៅឱ្យធ្វើការនៅក្នុងកងកុមារ ហើយគេប្រើខ្ញុំឱ្យដើររើសអាចម៍គោឱ្យបានចំនួន១០គីឡូក្នុងមួយថ្ងៃ។ ខ្ញុំរើសអាចម៍គោមិនបានគ្រប់ចំនួនកំណត់ទេ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យខ្ញុំអត់មានបាយហូបមួយថ្ងៃ។ ខ្ញុំឃ្លានណាស់! ខ្ញុំបានរត់មករកម្ដាយខ្ញុំនៅក្នុងសហករណ៍ ក្រែងបានបាយហូប។ ពួកខ្មែរក្រហមបានដឹងរឿងនេះ ហើយគេបានបង្អត់បាយទាំងខ្ញុំ និងទាំងឪពុកម្ដាយខ្ញុំទៀត។ ក្រោយមក ខ្មែរក្រហមបានជម្លៀសគ្រួសារខ្ញុំឱ្យមករស់នៅភូមិអង្គជោតិ ឃុំអង្គរជ័យ ស្រុកអង្គរជ័យ ខេត្តកំពត។ ខ្ញុំត្រូវខ្មែរក្រហមប្រើឱ្យទៅរើសអាចម៍គោនៅភូមិដើមពោធិ៍ មានចម្ងាយប្រហែល១គីឡូម៉ែត្រពីភូមិអង្គជោតិ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំគាត់ក៏ទៅដាំដំឡូងនៅភូមិជាមួយខ្ញុំដែរ។ ម្ដាយខ្ញុំ ដែលទើបតែសម្រាលកូនបាន៣ថ្ងៃ ត្រូវនៅធ្វើការនៅកន្លែងចិញ្ចឹមដង្កូវនាង។ នៅឃុំអង្គរជ័យ ខ្ញុំ និងឪពុកម្តាយ ពុំដែលបានជម្លៀសទៅណាឆ្ងាយទេ ព្រោះខ្ញុំមានបងប្អូនជាកម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមនៅទីនោះ។ ដូច្នេះ ខ្មែរក្រហម មិនសូវរឹតបន្តឹងចំពោះពួកយើងប៉ុន្មានទេ។ សូម្បីតែឪពុកខ្ញុំដែលជាអតីតប៉ូលិសកាលពីជំនាន់មុន ក៏ខ្មែរក្រហមមិនចាប់យកទៅសម្លាប់ដែរ ដោយគ្រាន់តែហៅទៅអប់រំជាញឹកញាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ឪពុកខ្ញុំត្រូវធ្វើការងារធ្ងន់ៗដើម្បីជំនួសការសម្លាប់នេះ។

ពេលក្រោយមកទៀត នៅពេលដែលខ្ញុំដេកនៅតាមកង ហើយខ្ញុំបាននោមដាក់អ្នកដទៃដោយមិនដឹងខ្លួន ខ្ញុំត្រូវខ្មែរក្រហមវាយធ្វើបាប។ តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំត្រូវខ្មែរក្រហមចំណាំទុក ហើយឱ្យធ្វើការងារធ្ងន់ទៅៗ។ ថ្ងៃមួយ នៅពេលដែលខ្ញុំដើររើសអាចម៍គោមិនបានគ្រប់តាមចំនួនកំណត់ ខ្មែរក្រហមបានប្រើខ្ញុំឱ្យមកសែងដីជាមួយក្មេងៗ៣នាក់ទៀត។ គេបានកំណត់ឱ្យពួកខ្ញុំសែងដីឱ្យបានមួយម៉ែត្រការ៉េ ក្នុងរយៈពេល១ថ្ងៃ។ ពួកយើងធ្វើមិនបានឡើយ ហើយក៏ត្រូវខ្មែរក្រហមធ្វើបាបដែរ។

ក្រោយមក ឪពុកខ្ញុំបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ ខ្ញុំក៏បានលួចរត់ចេញពីកងទៅមើលថែគាត់នៅផ្ទះ។ នៅពេលនោះហើយ ដែលខ្មែរក្រហមបានបង្អត់បាយខ្ញុំ និងឪពុកម្តាយខ្ញុំម្តងទៀត។ ដោយសារតែការហេវហត់ពេក ឪពុកខ្ញុំបានទៅលួចដកដំឡូងយកមកស្ងោរហូប។ ខ្ញុំឈប់ទៅធ្វើការនៅក្នុងកងទៀតហើយ ព្រោះខ្ញុំត្រូវនៅមើលថែឪពុកម្ដាយខ្ញុំនៅក្នុងភូមិ។ យើងរស់នៅជាមួយគ្នាបានប្រហែល២ខែ ស្រាប់តែក្នុងភូមិមានការជ្រួលច្របល់កើតឡើង។ ខ្ញុំនិងឪពុកម្ដាយខ្ញុំ បានរត់ទៅដល់ស្ទឹងភេ ខេត្តកំពត ហើយនៅទីនោះយើងបានជួបជាមួយកងទ័ពវៀតណាម។ កងទ័ពវៀតណាម បានដេញយើងឱ្យវិលត្រឡប់មកកាន់ស្រុកកំណើតវិញ ហើយយើងបានរស់នៅទីនេះរហូត។

នៅពេលដែលនឹកឃើញអំពីបទពិសោធន៍ទាំងនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាភ័យខ្លាច និងសោកសៅណាស់។ ខ្ញុំចង់ឱ្យក្មេងៗជំនាន់ក្រោយចងចាំពីប្រវត្តិសាស្រ្តដែលខ្ញុំធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ និងបានយល់ដឹងរឿងដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។ សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំមានជំងឺបេះដូង ដែលនេះប្រហែលជាមកពីខ្ញុំមានអាយុកាន់តែច្រើន។»

Chan Yoeun: The Khmer Rouge starved my parents twice because of me

Chan Yoeun is a widow raising four children today. She is a 55 years old farmer living in Thmor Kaev village, Tram Kak commune, Tram Kak district, Takeo province. A few years ago, one of her children died in a traffic accident.

During the Khmer Rouge regime, Yoeun was assigned to the children’s unit, where her duty was to collect cow dung to make fertilizer for the rice fields. At just over five years old, she knew little beyond this work. Because she failed to meet the quota, her parents were punished with food deprivation. Even 46 years later, she vividly remembers how her hunger and disobedience caused her parents to suffer without food. In a meeting with Cambodian volunteers from the Documentation Center of Cambodia, Yoeun recalled:

“At that time, I was very young. I was taken to work in the children’s unit, and they ordered me to collect 10 kilograms of cow dung per day. I couldn’t meet the quota, so I was denied food for a day. I was so hungry! I ran to my mother in the cooperative hoping to get rice. The Khmer Rouge found out, and they punished not only me but also my parents by depriving us of food.”

Later, her family relocated to Ang Choat village, Angkor Chey commune, Angkor Chey district, Kampot province. There, she continued collecting cow dung about one kilometer away from the village. Her father planted potatoes, while her mother, only three days after giving birth, was forced to work raising silkworms. Because she had relatives who were Khmer Rouge cadres, her family was spared harsher punishments, though her father—once a policeman was frequently summoned for “re education” and forced into heavy labor instead of being executed.

Yoeun described further punishments: once, after wetting the bed and accidentally urinating on another child, she was beaten. From then on, she was marked for harsher tasks. When she failed again to meet the cow dung quota, she and three other children were ordered to dig one square meter of earth in a single day. Unable to finish, they were beaten.
Her father later fell ill. Yoeun secretly left her unit to care for him, which led to another round of food deprivation for the whole family. Exhausted, her father stole potatoes to boil and eat. Eventually, Yoeun stopped working in the children’s unit to stay home with her parents. After about two months, unrest broke out in the village. She and her parents fled to Stung Phe in Kampot province, where they encountered Vietnamese soldiers. The soldiers sent them back to their home district, where they have lived ever since.

Reflecting on these experiences, Yoeun said she still feels fear and sorrow. She wants younger generations to remember the history she lived through and understand what happened under the Khmer Rouge. Today, she suffers from heart disease, which she believes is partly due to her age.

Article by: Chim Srey Phuong, Cambodian Youth Volunteer from Takeo Province Project: Promoting Democracy and Good Governance through Youth Volunteer Leadership in Social Action (Documentation Center of Cambodia) Location: Thmar Keo Village, Tram Kak Commune, Tram Kak District, Takeo Province Date of Interview: October 10, 2025. Edited and revised by Dararoth Meta and Pheng Pong-Rasy.

[English below]
ដំណើរជីវិតរបស់អ្នកស្រី កង រឹម៖ ពីកងឈ្លប និងនារីពេទ្យខ្មែរក្រហម ទៅជាកងចល័តដែលលំបាកវេទនា

ខ្ញុំឈ្មោះ កង រឹម អាយុ ៦៩ឆ្នាំ បច្ចុប្បន្នរស់នៅក្រុមទី៤ ភូមិពពឺស ឃុំព្រៃកន្លោង ស្រុកពោធិ៍រៀង ខេត្តព្រៃវែង។ សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំមានបញ្ហាសុខភាពភ្នែក ដោយមានការឈឺចុកចាប់ និងមើលមិនសូវច្បាស់ឡើយ។ ខ្ញុំពុំដែលមានគ្រួសារ (រៀបការ) នោះទេ ហើយបច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំរស់នៅជាស្ត្រីមេផ្ទះ។ កាលពីសម័យមុនរបបខ្មែរក្រហម ខ្ញុំនៅជាយុវតីម្នាក់ រស់នៅជាមួយឪពុកម្តាយដែលជាកសិករក្នុងភូមិ។ លុះដល់របបខ្មែរក្រហមចូលមកដល់ ខ្ញុំត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យធ្វើជាកងឈ្លប ហើយក្រោយមកបានក្លាយជាកម្មាភិបាលពេទ្យនៅក្នុងភូមិ មុនពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានជម្លៀសចេញពីភូមិកំណើត។

នៅចុងឆ្នាំ១៩៧៧ ខ្ញុំត្រូវបានជម្លៀសទៅកាន់ខេត្តបាត់ដំបង ដែលជាកន្លែងផ្ដល់នូវការចងចាំដ៏ជូរចត់ និងទុក្ខលំបាកបំផុតក្នុងជីវិតជាកងចល័ត។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនូវសេចក្តីវេទនារបស់ប្រជាជននៅក្នុងភូមិព្រៃខ្លូត។ នៅទីនោះ ខ្មែរក្រហមបានបង្ខំឱ្យខ្ញុំធ្វើការធ្ងន់ដូចជាជីកប្រឡាយ ប៉ុន្តែរបបអាហារវិញគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ទាល់តែសោះ។ ក្នុងមួយពេលៗ ខ្ញុំទទួលបានបាយតែមួយស្លាបព្រាប៉ុណ្ណោះ អមដោយសម្លរផ្លែល្ពៅដែលគ្មានសាច់មួយចំណិត។ ដោយសារតែការស្រេកឃ្លានខ្លាំង ខ្ញុំបានបេះស្លឹកក្រឡាញ់ រកគល់មើមដំឡូងក្តួច និងកាប់គល់ល្ហុងយកមកលាយជាមួយបាយ ដើម្បីគ្រាន់បានចំអែតក្រពះបន្តជីវិត។ រៀងរាល់ព្រឹក ខ្ញុំត្រូវក្រោកតាំងពីព្រលឹមស្រាងៗដើម្បីទៅធ្វើការ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ក្រោកមិនទាន់ ពួកខ្មែរក្រហមនឹងវាយធ្វើបាប ឬជួនកាលឈានដល់ការនាំយកទៅសម្លាប់ចោលតែម្តង។ ខ្ញុំរស់នៅខេត្តបាត់ដំបងបានជាងកន្លះឆ្នាំ ទើបមានឱកាសវិលត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ បន្ទាប់ពីកងទ័ពវៀតណាមបានចូលមកជួយរំដោះប្រទេស។

នៅពេលណាដែលនឹកឃើញដល់អតីតកាលដ៏ខ្មៅងងឹតទាំងនេះ ខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍តក់ស្លុត ភ័យខ្លាច និងស្អប់ខ្ពើមរបបខ្មែរក្រហមជាខ្លាំង។ ជារឿយៗ ខ្ញុំតែងតែយល់សប្តិអាក្រក់ឃើញពួក ប៉ុល ពត មកចាប់ខ្ញុំយកទៅសម្លាប់។ ខ្ញុំពិតជាចង់ឱ្យយុវជនជំនាន់ក្រោយចងចាំពីរឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងក្នុងសម័យនោះ ដើម្បីឱ្យពួកគេបានយល់ដឹងថា តើជីវិតដែលឆ្លងកាត់ការទុក្ខវេទនានោះវាលំបាកយ៉ាងណា។

សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមានជំងឺប្រចាំកាយជាច្រើនដូចជា លើសឈាម សន្លាក់ ឈឺចុកចាប់តាមរាងកាយ និងប៉ះពាល់ដល់ផ្លូវចិត្ត ដែលខ្ញុំគិតថាវាបណ្តាលមកពីវ័យកាន់តែជ្រេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំតែងតែទៅពិគ្រោះជាមួយគ្រូពេទ្យ និងប្រើប្រាស់ថ្នាំព្យាបាលជាទៀងទាត់។ ចំពោះស្ថានភាពភូមិឃុំដែលខ្ញុំរស់នៅសព្វថ្ងៃ ឃើញថាមានការអភិវឌ្ឍច្រើន ទាំងវិស័យកសិកម្ម សាលារៀន មន្ទីរពេទ្យ និងផ្លូវថ្នល់ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏សង្ឃឹមថា ផ្លូវមួយចំនួនតូចដែលនៅសេសសល់នឹងត្រូវបានអភិវឌ្ឍបន្ថែមទៀត។

ដោយសារខ្ញុំមិនមានគ្រួសារ ខ្ញុំក៏ពុំមានកូនចៅចូលបម្រើកងទ័ពដែរ។ ប៉ុន្តែក្នុងនាមជាពលរដ្ឋម្នាក់ ខ្ញុំបានដឹងពីព្រឹត្តិការណ៍ដែលកងទ័ពថៃមានបំណងឈ្លានពានទឹកដី និងប្រាសាទបុរាណរបស់ខ្មែរ។ ខ្ញុំធ្លាប់បានឮព័ត៌មានពីការបញ្ជូនកងទ័ពកម្ពុជាត្រឡប់មកវិញ ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍នោះ គឺខាងភាគីថៃមិនបានបញ្ជូនកងទ័ពខ្មែរមកវិញទាំងអស់នោះទេ ដោយឃើញមានមកដំបូងតែពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះ។

The Life Journey of Kang Rim: From Khmer Rouge Militia and Female Medical staff to the Hardships of the Mobile Unit

My name is Kang Rim. I am 69 years old. I currently reside in Group 4, Popeus Village, Prey Kanlaong Commune, Peareang District, Prey Veng Province. Today, I suffer from eye health issues, experiencing pain and blurred vision. I have never been married, and I currently live as a housewife. Before the Khmer Rouge regime, I was a young girl living with my parents, who were farmers in the village. When the Khmer Rouge came to power, I was assigned to be a village militia and later became a village medical staff before being evacuated from my hometown.

At the end of 1977, I was evacuated to Battambang Province, a place that holds the most bitter memories of hardship during my time in the mobile unit. During that period, I witnessed firsthand the suffering of the people in Prey Khlot Village. There, the Khmer Rouge forced me to perform heavy labor, such as digging canals, yet the food rations were utterly insufficient. For each meal, I received only a single spoonful of rice, accompanied by a watery pumpkin soup that did not contain a single piece of meat. Driven by extreme hunger, I would pick Kralanh leaves, forage for Kduoch tubers, and chop up papaya stems to mix with my rice just to fill my stomach and survive. Every morning, I had to wake up at the break of dawn to go to work. If anyone failed to wake up on time, the Khmer Rouge would beat them, and sometimes they would be taken away to be executed. I lived in Battambang for over six months before having the opportunity to return to my hometown after the Vietnamese troops arrived to liberate the country.

Whenever I recall these dark memories from the past, I still feel shocked, fearful, and a deep loathing for the Khmer Rouge regime. I often have nightmares that Pol Pot’s forces are coming to seize me and take me away to be killed. I truly want the younger generation to remember the stories of what happened during that era, so they can understand just how difficult it was to survive such suffering.

Nowadays, I suffer from several chronic conditions, including hypertension, joint pain, bodily aches, and emotional distress, which I believe are due to my advancing age. Nevertheless, I regularly consult with doctors and take my medication. Regarding the current state of my village and commune, I see a lot of development in agriculture, schools, hospitals, and roads. However, I still hope that the few remaining small roads will be further developed.

Because I never had a family of my own, I do not have children or grandchildren serving in the military. However, as a citizen, I am aware of the events regarding the Thai military’s intentions toward Cambodian territory and ancient temples. I heard news about the return of Cambodian troops, but what struck me was that the Thai side did not send all the Khmer soldiers back at once; I saw only two arrive initially.

Interviewed and summarized by Reth Sreyden, Cambodian Youth Volunteer from Prey Veng Province, under the project “Promoting Democracy and Good Governance through Youth Leadership in Volunteer Civil Action” of the Documentation Center of Cambodia (DC-Cam). Interviewed at Group 4, Popues village, Prey Kanlaong commune, Peam Ro district, Prey Veng province on October 6, 2025. Edited and revised by Dararoth Meta and Pheng Pong-Rasy.

[English below]
ម៉ៅ ហន៖ ខ្មែរក្រហមបង្ខំឱ្យខ្ញុំធ្វើការជាទម្ងន់ពេលខ្ញុំកំពុងមានផ្ទៃពោះ

ខ្ញុំឈ្មោះ ម៉ៅ ហន អាយុ ៦៨ឆ្នាំ រស់នៅក្នុងក្រុមទី១១ ភូមិពពឺស ឃុំព្រៃកន្លោង ស្រុកពោធិ៍រៀង ខេត្តព្រៃវែង។ ខ្ញុំជាស្ត្រីមេម៉ាយចាប់តាំងពីរបបខ្មែរក្រហមបានចាប់ប្តីរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ នួន វៃ យកទៅសម្លាប់ចោល។ នៅមុនរបបខ្មែរក្រហម ខ្ញុំប្រកបមុខរបរធ្វើស្រែចម្ការ ហើយក្នុងរបបនោះវិញ ខ្ញុំត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យធ្វើការនៅក្នុងកងចល័ត។ ខ្ញុំមានកូនស្រីម្នាក់ ហើយសព្វថ្ងៃ យើងទាំងពីរនាក់គឺជាកសិករ។

រឿងរ៉ាវដែលខ្ញុំចងចាំបំផុតមិនអាចបំភ្លេចបាន គឺការរងទុក្ខវេទនាដោយសារអង្គការបង្អត់អាហារ និងបង្ខំឱ្យធ្វើការងារធ្ងន់ៗទាំងដែលខ្ញុំកំពុងមានផ្ទៃពោះជិតគ្រប់ខែកាលពីសម័យខ្មែរក្រហម។ ខ្ញុំត្រូវអង្គការបង្ខំឱ្យជីកប្រឡាយជម្រៅជិត២ម៉ែត្រ និងទូលកណ្តាប់ស្រូវធ្ងន់ៗជាច្រើនលើកច្រើនសារ។ ទោះបីជាមានផ្ទៃពោះ៧ខែក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំត្រូវខិតខំធ្វើការជូនអង្គការយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះខ្លាចគេចាប់ខ្ញុំយកទៅសម្លាប់ដូចប្តីរបស់ខ្ញុំដែរ។ ខ្លួនប្រាណរបស់ខ្ញុំកាលនោះប្រឡាក់ដីស្រម៉ក ហើយក្នុងមួយអាទិត្យ ទើបអង្គការអនុញ្ញាតឱ្យងូតទឹកម្តង។ ពេលទៅងូតទឹកម្តងៗ ខ្ញុំត្រូវដើរចម្ងាយ២គីឡូម៉ែត្រ ទើបទៅដល់ព្រែក។ ខ្ញុំមិនអាចដើរបានលឿនដូចអ្នកដទៃឡើយ ដោយសារអស់កម្លាំង និងធ្ងន់ពោះខ្លាំង។ ពេលងូតទឹករួច អ្នកផ្សេងទៀតបានដើរទៅបាត់អស់ នៅសល់តែខ្ញុំម្នាក់ឯងដែលព្យាយាមដើរគើមៗតាមក្រោយគេ ដើម្បីត្រឡប់មកកន្លែងស្នាក់នៅវិញទាំងមេឃងងឹត។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំត្រូវចាប់ផ្តើមធ្វើការពីម៉ោង ៧ព្រឹក រហូតដល់ម៉ោង១១ថ្ងៃត្រង់ ទើបបានសម្រាកហូបបាយ ហើយបន្តការងារទៀតនៅម៉ោង២រសៀល រហូតដល់ម៉ោង៥ល្ងាច។ ក្រៅពីការងារជីកប្រឡាយ និងទូលកណ្តាប់ស្រូវ អង្គការបានចាត់តាំងខ្ញុំឱ្យទៅកាប់ដើមទន្ទ្រានខេត្តធ្វើជី កាប់ព្រៃឈើ និងរំលាយដីដំបូកសម្រាប់ធ្វើស្រែទៀតផង។ ខ្ញុំគ្មានកន្លែងសម្រាកត្រឹមត្រូវទេ គឺត្រូវដេកផ្ទាល់នឹងដីតែម្តង។

នៅពេលនឹកឃើញដល់បទពិសោធន៍ទាំងនេះ ខ្ញុំតែងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច និងសោកសៅជាខ្លាំង។ ខ្ញុំជួបសុបិនអាក្រក់ជារឿយៗថា ពួក ប៉ុល ពត មកចាប់ចងដៃជើង និងបាញ់សម្លាប់ខ្ញុំ។ នៅពេលដឹងខ្លួនឡើង ខ្ញុំភ័យញាប់ញ័រ ហើយរឿងរ៉ាវទាំងនោះនៅតែដិតជាប់ក្នុងអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាទើបនឹងកើតឡើងថ្មីៗ។ ខ្ញុំពិតជាចង់ឱ្យក្មេងៗជំនាន់ក្រោយចងចាំពីការកាប់សម្លាប់ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម ដើម្បីទុកជាមេរៀនប្រវត្តិសាស្ត្រតទៅមុខទៀត។
ចំពោះបញ្ហាព្រំដែន ខ្ញុំមិនមានកូនចៅចូលបម្រើកងទ័ពទេ។ ខ្ញុំទទួលបានព័ត៌មានអំពីការបិទច្រកព្រំដែនដោយយោធាថៃ តាមរយៈការផ្សព្វផ្សាយរបស់រដ្ឋាភិបាល និងសារព័ត៌មានតាមអ៊ីនធើណែត។ ខ្ញុំមិនបានដឹងអំពីព័ត៌មាននៃការបញ្ជូនកងទ័ពខ្មែរត្រឡប់មកវិញដោយយោធាថៃឡើយ។

សម្ភាស និងសង្ខេបសាច់រឿងដោយ រ៉េត ស្រីដែន យុវជនស្ម័គ្រចិត្តកម្ពុជាមកពីខេត្តព្រៃវែង ក្នុងគម្រោងស្តីពី «ការលើកកម្ពស់លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ និងអភិបាលកិច្ចល្អ តាមរយៈភាពជាអ្នកដឹកនាំរបស់យុវជនស្ម័គ្រចិត្តក្នុងសកម្មភាពសង្គម» នៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា។ កិច្ចសម្ភាសធ្វើនៅភូមិពពឺស ឃុំព្រៃកន្លោង ស្រុកពោធិ៍រៀង ខេត្តព្រៃវែង នាថ្ងៃទី៦ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៥។ សម្រួលឃ្លោងឃ្លារ និងអក្ខរាវិរុទ្ធដោយ ដារ៉ារដ្ឋ មេត្តា និង ផេង ពង្សរ៉ាស៊ី។

Mao Han: The Khmer Rouge Forced Me to Work While Pregnant

My name is Mao Han, I am 68 years old, living in Group 11, Popues village, Prey Kanlaong commune, Po Rieng district, Prey Veng province. I have been a widow since the Khmer Rouge killed my husband, Nuon Vai. Before the Khmer Rouge regime, I worked as a farmer. During the regime, I was assigned to a mobile unit. I have one daughter, and today we are both farmers.

The memory I cannot forget is the suffering I endured when the Khmer Rouge deprived me of food and forced me to do heavy labor while I was nearly nine months pregnant. I was ordered to dig canals almost two meters deep and to pound heavy bundles of rice repeatedly. Even at seven months pregnant, I had to work hard out of fear that I would be killed like my husband. My body was covered in mud, and I was only allowed to bathe once a week. Each time, I had to walk two kilometers to reach the stream. Because of exhaustion and my heavy pregnancy, I could not walk as fast as others. After bathing, I often found myself alone, struggling to walk back in the dark.

Every day, I had to start work at 7 a.m. until 11 a.m., then rest briefly for a meal, and continue from 2 p.m. until 5 p.m. Besides digging canals and pounding rice, I was also assigned to cut trees for fertilizer, clear forests, and break soil for rice fields. I had no proper place to rest only the bare ground to sleep on.

When I recall these experiences, I feel deep fear and sorrow. I often have nightmares that Pol Pot comes to tie me up and shoot me. When I wake, I tremble, and the memories feel as if they just happened. I truly want younger generations to remember the killings under the Khmer Rouge as a historical lesson for the future.

Regarding border issues, I have no children serving in the military because I never remarried. I learned about the Thai military closing border checkpoints through government broadcasts and online media. I did not hear any information about Thai military returning Cambodian soldiers.

Interviewed and summarized by Reth Sreyden, Cambodian Youth Volunteer from Prey Veng Province, under the project “Promoting Democracy and Good Governance through Youth Leadership in Volunteer Civil Action” of the Documentation Center of Cambodia (DC-Cam). Interviewed at Group 4, Popues village, Prey Kanlaong commune, Pur Rieng district, Prey Veng province on October 6, 2025. Edited and revised by Dararoth Meta and Pheng Pong-Rasy.

[English below]

សុត វណ្ណា៖ «ខ្ញុំឃើញខ្មែរក្រហមសម្លាប់មនុស្សនឹងភ្នែក»

ខ្ញុំឈ្មោះ សុត វណ្ណា អាយុ៧៤ឆ្នាំ បច្ចុប្បន្នរស់នៅភូមិព្រែកសំរោង សង្កាត់តាខ្មៅ ក្រុងតាខ្មៅ ខេត្តកណ្តាល។ កាលពីសម័យមុនរបបខ្មែរក្រហម ខ្ញុំគឺជាស្ត្រីមេផ្ទះ។ លុះដល់សម័យខ្មែរក្រហម ខ្ញុំត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យស្ថិតក្នុងកងចល័តនារី មានភារកិច្ចច្រូតស្បូវ និងធ្វើការងារផ្សេងៗតាមការបង្គាប់បញ្ជារបស់អង្គការ។ ស្វាមីរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ គឹម សុខលី គាត់បានទទួលមរណភាពដោយសារជំងឺប្រចាំកាយតាំងពីអាយុ ២០ឆ្នាំមកម្ល៉េះ។ ខ្ញុំមានកូនចំនួន ៣នាក់ (ស្រី ២នាក់ និងប្រុសម្នាក់)។

រឿងរ៉ាវដំបូងដែលខ្ញុំចងចាំមិនអាចបំភ្លេចបាន គឺព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សាហាវឃោរឃៅដែលខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក។ កាលនោះ (ទោះបីជាមិនចាំឆ្នាំច្បាស់លាស់) ក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងច្រូតស្បូវ ខ្ញុំបានឃើញខ្មែរក្រហមហៅប្រជាជនដែលជាមុខសញ្ញាត្រូវសម្លាប់ មកប្រជុំគ្នានៅពេលរសៀល។ ក្រោយមកមិនបានប៉ុន្មានម៉ោងផង ខ្ញុំក៏បានឃើញប្រជាជនទាំងនោះត្រូវបានគេចាប់ចងស្លាបសេក បណ្តើរយកទៅវាយសម្លាប់ចោលនៅក្បែរភ្លឺស្រែ មិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីកន្លែងប្រជុំឡើយ។ នៅទីតាំងសម្លាប់នោះ ខ្ញុំបានឮខ្មែរក្រហមស្រែកសួរទៅកាន់ជនរងគ្រោះទាំងនោះថា «តើចង់បានបំពង់ទីប ឬចង់បានដែកប្រហោង?»។ ការឃើញហេតុការណ៍ដ៏រន្ធត់នេះ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យខ្លាចជាខ្លាំង រហូតធ្លាក់ខ្លួនឈឺ និងជ្រុះសក់អស់ពីក្បាល។ វាគឺជាការបាក់ស្បាតមួយដ៏ធ្ងន់ធ្ងរក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

រឿងរ៉ាវសំខាន់មួយទៀតដែលនៅលងបន្លាចក្នុងចិត្តខ្ញុំជានិច្ច គឺព្រឹត្តិការណ៍ដែលខ្មែរក្រហមបានចាប់ចងរូបខ្ញុំផ្ទាល់ បណ្តើរយកទៅសម្លាប់នៅភ្នំធិបតី ស្រុកគាស់ក្រឡ ខេត្តបាត់ដំបង ជាកន្លែងដែលខ្ញុំត្រូវបានគេជម្លៀសឱ្យទៅធ្វើស្រែ។ នៅចុងឆ្នាំ១៩៧៨ ថ្ងៃមួយខ្មែរក្រហមបានបង្អត់អាហារខ្ញុំ រួចចាប់ចងរូបខ្ញុំបណ្តើរឆ្ពោះទៅកាន់ទីតាំងសម្លាប់នៅក្បែរភ្នំធិបតី ដោយពុំដឹងមូលហេតុអ្វីទាល់តែសោះ។ ពេលនោះ ខ្ញុំត្រូវបានគេចងជាប់ជាមួយយុវនារី ១៤នាក់ផ្សេងទៀត បណ្តើរចេញពីកន្លែងស្នាក់នៅ។ ជាសំណាងល្អ នៅតាមផ្លូវមានស្ថានភាពវឹកវរដោយសារការមកដល់របស់កងទ័ពរណសិរ្សសាមគ្គីសង្គ្រោះជាតិកម្ពុជា ក៏មានយុវនារីខ្លះលួចស្រាយចំណងរត់គេចខ្លួនបាត់។ ឃើញដូចនោះ ខ្ញុំ និងមិត្តភក្តិម្នាក់ទៀត ក៏បានសម្រេចចិត្តរត់ចូលទៅក្នុងព្រៃដែរ រហូតបានជួបជាមួយកងទ័ពរណសិរ្សសាមគ្គីសង្គ្រោះជាតិកម្ពុជា។ យើងក៏បានរួចផុតពីសេចក្តីស្លាប់នៅដើមឆ្នាំ១៩៧៩។

រាល់ពេលដែលនឹកឃើញដល់បទពិសោធន៍ដ៏ជូរចត់ទាំងនេះ ខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារ និងស្អប់ខ្ពើមពួកខ្មែរក្រហមជាខ្លាំង។ ខ្ញុំចង់ឱ្យយុវជនជំនាន់ក្រោយចងចាំនូវប្រវត្តិសាស្ត្រដែលខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ ដើម្បីឱ្យពួកគេបានយល់ដឹងពីទុក្ខវេទនា និងរួមគ្នាពិចារណាការពារ កុំឱ្យរបបដ៏ឃោរឃៅបែបនេះកើតមានជាថ្មីម្តងទៀតលើទឹកដីកម្ពុជា។

Sot Vanna: “I Witnessed the Khmer Rouge Killing People with My Own Eyes”

My name is Sot Vanna, 74 years old. I currently live in Prek Samraong Village, Ta Khmau Sangkat, Ta Khmau Town, Kandal Province. Before the Khmer Rouge regime, I was a housewife. During the Khmer Rouge era, I was assigned to the female mobile unit, tasked with harvesting thatch grass and performing various other duties as ordered by the “Angkar”. My husband, Kim Sokly, passed away from a chronic illness when he was only 20 years old. I have three children (two daughters and one son).

The first unforgettable story I remember is a brutal event I witnessed with my own eyes. At that time (though I do not recall the exact year), while I was harvesting grass, I saw the Khmer Rouge call a group of people—who were targets for execution—to a meeting in the afternoon. Not long after, I saw those people being tied up with their arms behind their backs (ចងស្លាបសេក) and marched away to be beaten to death near a rice field dike, not far from the meeting location. At the execution site, I heard the Khmer Rouge shout a question at the victims: “Do you want a metal pipe or a hollow iron?” (metaphors for being beaten with a pipe or shot with a gun). Witnessing this horrific event terrified me so deeply that I fell ill and all my hair fell out. It was a profound trauma that scarred my life.

Another significant event that constantly haunts my mind is when the Khmer Rouge arrested and tied me up to be executed at Phnom Thippadei in Koas Krala District, Battambang Province—the place where I had been evacuated to work in the rice fields. One day in late 1978, the Khmer Rouge starved me, tied me up, and marched me toward the execution site near Phnom Thippadei without any explanation. At that time, I was tied together with 14 other young women and marched away from our living quarters. Fortunately, along the way, chaos ensued due to the arrival of the United Front for the National Salvation of Kampuchea. Some of the young women managed to untie themselves and flee. Seeing this, a friend and I also decided to bolt into the forest until we finally encountered the Salvation Front troops. We eventually escaped death in early 1979.

Whenever I recall these bitter experiences, I still feel a deep sense of anger and loathing toward the Khmer Rouge. I want the younger generation to remember the history I lived through, so they can understand the suffering we endured and work together to ensure that such a cruel regime never returns to Cambodian soil.

Interviewed and summarized by Ren Rin, Cambodian Youth Volunteer from Kandal Province, under the project “Promoting Democracy and Good Governance through Youth Leadership in Volunteer Civil Action” of the Documentation Center of Cambodia (DC-Cam). Interviewed at in Prek Samraong village, Takhmao commune, Takhmao town, Kandal province. Interviewed on October 7, 2025.